HeggelHeggel, no. (sv häckla, mnt hekele); redekam eller heggell (1601). NkS 351d (4°) e 6; – et dutzin hegeler. TR** d 2. Jf hampeh.Heglehvas, to. hvas som en hegle; Hex 241 (ovf. I. 242 b7).Hegle, go. (sv häckla, mnt hekelen) i nuv. bet.; bliffver dett heglitt paa en heggill (1601). NkS 351d (4°) q 6; Wiel VI. 126 (ovf. V. 408 a36); nogen hør eller blaar ved lys at hægle. Fdg 23/7 1689 § 6. Jf igennem-, udh. Vis mere +