KukKuk, udråbsord; guk, guk myn sang. Dyrerim 14 (sst. gøgen som spående om leveårene, jf FeilbO II. 324 b35). Vis mere +
KukKuk, no. gøg. Moth. – kuken gækker ham, siges om den, der hører gøgen fastende. sst. – kuken har gækket hende ɔ: hun er forført. sst. Smlgn. Schütze, Holst. Idiot. II. 364; Grimm, Wb.: kuckuk. II. 2 c β.Kukben, no. rumpeben (coccyx). Moth. Efter Nemnich, Polyglot.-Lex. I. 1092 på grund af nævnte bens lighed med et gøgenæb. Smlgn. Frisch, Wb. I. 554 b: kuckuksbein. Kukke, go. være ene hjemme. Moth. Høres endnu.Kukke, go.; du undrer, at jeg i vilde heede kucker. Thrane 27. 2) (svd gukka, t kucken); kucker gøgen. Rch 346; PG 481 (ovf. II. 653 a47); SortS dedik 4v (ovf. V. 119 b10).Kukker, no. = kuk; gøgen (kukkeren) kukker. Pontopp., Gramm. D. 481; kukkeren raaber sit eget navn. P. Syv. I. 1. Smlgn. Hagerup, Dsk. Sprog i Angel. 51; Molb. O.Kukkuk, no. = kuk; cuculus, gøg, kuckuck. Colding, Etymol. 272; Nucl. latinit. 224. – k-s. broder ɔ: hanrej; nu seer hand heller, hun (ɔ: hustruen) er græm, end hand af lavg skal vises hiem og kaldes kuk kuks broder. Bording. I. 127 a. Smlgn. Grimm, Wb.: kuckuk. II. 2 c α; Rietz: kukkuvall. Vis mere +