SkamperSkamper, to. (svd skammper, mnt schamper) 1) hård, hvas; Ranni hannd ere saa skamper en giest. DgF III. 412 b; en giæst, som skamper er, i haarit hand sin styrcke bær. Rch Sams Fængsel k 3v; sine fiender bleff hand ald sin tid en skamper oc hord gest. Lysch 77; kand hæsten biid' oc slaae, du kandst ham skamper tvinge. Hex 226, 5; hand har vært oss en skamper giæst. SkR a 1v; døden er for streng og skamper en tyran. AB II. 112. Jf e scamp? 2) rask, øvet. M. Flere stammer ere vistnok sammenfaldne, jf GrimmW: schamper. Vis mere +