UeffenUeffen, to. (sv oäfven, mnt unev[ff]en) 1) ulige; M; NL 1156 (ovf. III. 264 b14); – v Aph I. 745 a. 2) udygtig. M; – det skal ikke være saa ueffent, saa galt. v Aph I. 745 a (= sich uneben schicken). Vis mere +