VakVa[o]k, udråbso. (mnt wa[o]ch); a wak, at æk ær æi wærthigh, at thu scalt i dagh til mik kumæ. Br 5714; tha giffuer sig siælen, wack och wee. HM 36; ÆdS 112, 132; DgF II. 294 b; – o wock, kierre morsøster minn. DgF IV. 433 a; II. 278 a; o wuck oc wee. Rch 158, 112; DS I. 49; TK 37; raaber væ og vok. AB I. 125; Naur r 2v (ovf. I. 86 a2); væ! o vii! o vok! KPs 444; ai, ai, o, vi, o vok. SP a 2; PEv 15 (ovf. II. 442 a25). Jf HelvE 262. – som no.; lewæ for w(u)dhen wach och we. Psd I. xv b. Efter Forsch z d Gesch VI. 306 = mnt wrake (ɔ: hævn). Jf vindev. Vis mere +